Dünü saymazsak, herşey güzel gidiyor bugünlerde. Dönüşe 2 hafta kaldı. Valizlerimizi bile hazırladık. 2 haftalık kıyafetimiz dışarıda bir tek. Valizleri toplu görünce, mutluluğum katlanıyor sanki. Yine de her zamanki gibi ikilemler yaşıyorum ruhumda. Durup dururken hüzünleniveriyorum. Şurayı bir daha görmeyiz artık ya da şuraya da gidelim son bir defa diyorum. Sonra hani sevmiyordun, hani gitmek istiyordun, bu ne şimdi diye kızıyorum kendime. Dün sık sık gittiğimiz kahvecide çalışan çocuk, biz söylemeden doldurdu kahvemizi. Çünkü tanıyor artık bizi, hep aynı kahveyi, hep aynı boyda bardakta aldığımızı biliyor.
İnsan istemese bile alışıyor kurduğu düzene. Mesela toplanmak çok kolay olmadı. Hiç eşya almadığımızı sanıyorken, bir sürü şey almışız ve iyiden iyiye yerleşmişiz. Dolap dökülünce ortaya, bunların hepsi nasıl gidecek telaşına düştük. Eşimin kitapları çok fazla, bir kısmını gönderdik Türkiye'ye. Yine de 22,5'ar kg.dan 4 büyük valiz, 18'er kg.dan 2 küçük valiz ve 2 dizüstü bilgisayara sahibiz. Pek eğlenceli bir yolculuk olmayacak kanımca :)
Çok fazla kıyafet almadım buradan ama 11 çift ayakkabı almışım. Üstelik hiçbiri ömürlük değil. Yani olur ya herşeyle giyerim falan deriz. Hiçbiri öyle değil. Genellikle günlük ve yazlık ayakkabılar. Her biri kutuya girince, yer kaplıyorlar haliyle. Ne zorun vardı derseniz ucuz olmasına kandım :p
.jpg)
Sonra bir de başımızda domuz gribi virüsü var ve Las Vegas Meksika sınırına yakın sayılır. Nüfusunun yarıdan fazlası Meksikalı. Her türlü iş alanında Meksikalılar çalışıyor. Virüsün solunum yoluyla bulaşması ve Meksika'da görülmesi, herkese şüpheyle yaklaşmamıza sebep oluyor haliyle. Sürekli elimizi yıkıyoruz, kendimizce önlem alıyoruz. Umarım daha fazla yayılmadan ve çok daha ciddi boyutlara ulaşmadan çözüm bulunur.
Arkadaşlar son olarak, Anıtkabir Özel Defteri, elektronik ortamda tüm vatandaşlara açılmış. Siteye kayıt yaptırıp, deftere yazı da yazabiliyorsunuz. Ayrıca Anıtkabir'i üç boyutlu olarak da gezebilirsiniz.
Sevgili 
